Saturday, June 18, 2011

HIV- TITIAN PERJALANAN (KISAH BENAR)


Disebabkan ianya mempunyai nilai-nilai positif sebagai pengajaran kepada semua, sekali lagi aku kongsikan pengalaman hidup seorang rakan pembawa HIV.

Beliau tidak meminta belas simpati dan sebagainya tetapi sebagai panduan agar mereka yang lain tidak mengulangi kesilapan yang sama. Yang baik jadikan teladan, yang buruk jadikan sempadan.

Sebesar manapun masalah, itu bukanlah alasan untuk kita melakukan kesilapan dan dosa tetapi sebagai manusia biasa ada ketikanya kita kecundang mengikut emosi. Usahlah hukum seseorang atas kesilapan lampau yang kini tidak lagi dapat diubah.

Perjalanan hidup kita berbeza. Ujian-Nya dalam berbagai cara. Jangan mempermudahkan perjalanan hidup orang lain selagi kita belum menghadapi ujian sehebat mereka. Orang yang bijak belajar daripada kesilapan sendiri tetapi orang yang lebih bijaksana belajar daripada kesilapan orang lain. Mari baca...


Saya seorang yang kurang berjaya dalam hidup. Tidak pernah dikasihi mahupun mengasihi. Sejak usia semuda 2 tahun, saya tidak mendapat belaian kasih seorang ibu lantaran beliau kembali menemui yang Maha Pencipta.

Dalam usia 2 tahun, saya hidup menumpang kasih pada yang tak sudi. Mula-mula dengan seorang atuk saudara, ibu saudara dan akhir sekali ibu tiri. Kehadiran saya adik beradik seramai 6 orang tidak pernah diundang.

Bapa saya mengawini ibu tiri yang hanya menerima bapa sebagai suami manakala anak-anak menjadi beban kehidupannya. Bapa saya bagaikan tidak wujud dan bermulalah kisah tragis kehidupan yang saya lalui. RUMAHKU NERAKAKU.

Sumpah seranah dan wajah benci setiap hari menyambut kami. Kehidupan saya tidak ubah umpama cerita bawang putih bawang merah. Dalam usia semuda 6 tahun saya telah belajar mengurus diri serta dilayan sebagai anak kelas ke 3 berbanding adik beradik yang lain (seibu sebapa atau sebapa). Disebabkan dugaan yang amat dahsyat, saya pernah terfikir untuk bunuh diri dalam usia 9 tahun.

Dipendekkan cerita, kini saya berjaya dalam pelajaran, bekerja serta menjawat jawatan yang stabil. Namun kehidupan lampau membuatkan saya membenci wanita.

Saya tidak punya keyakinan dan rendah diri. Saya terjerumus dalam noda. Untuk menutup kelemahan, saya terjerumus dalam kancah menyekutukan Allah, amalan homosekual, ganja dan arak.

Saya membalas dendam kerana benci diperlakukan secara tidak adil oleh dunia. Saya keseorangan. Saya dahagakan kasih sayang. Terkapai-kapai dalam kesusahan tanpa sebarang simpati.

Lantaran hidup yang penuh noda dan dosa, jiwa saya memberontak. Saya kemurungan dan pernah beberapa kali memikirkan untuk menamatkan riwayat sebagai jalan penyelesaian. Hanya kerana sekelumit iman, saya tangguhkan hasrat tersebut.

Di kala berbuat maksiat, hati saya tidak lupa berdoa supaya Tuhan berikan saya penyakit supaya saya kembali tunduk kepadanya. Saya rela mengidap kanser asalkan saya dapat sekelumit hidayah.

Sesungguhnya Tuhan itu Maha Pemurah. Doa hamba-Nya dimakbulkan. Maka saya disahkann hiv+ di samping bebanan penyakit-penyakit lain. Di kala orang lain gundah gulana sedih dan pilu, saya menyambutnya dengan penuh kesyukuran.

Di pagi yang hening, pertama kalinya saya sujud menyembah yang Maha Esa. Mengitung dosa-dosa setinggi gunung dan seluas lautan. Memohon rahmat dan rahimnya. Jiwa saya tenang meskipun saya menghitung hari untuk pergi mengadap-Nya bila sampai ketikanya.

Saya redha dengan perjalanan hidup saya sendirian. Ada masanya terlantar di hospital keseorangan tiada siapa peduli. Saya titipkan doa supaya di kala saya pergi, tiada siapa mengiringi seperti mananya perjalanan hidup saya yang sentiasa sendiri.

Semoga Kau ya Allah menerima permohonan keampunan dariku atas sifat Rahman Dan Rahim-Mu.


AHP: Sebenarnya sahabat tidak pernah keseorangan. Allah sentiasa temani kita dengan insan-insan mulia yang sedia membantu, menyokong dan saling mendoakan. Sahabat diuji dengan ujian yang Allah tahu ianya mampu saudara hadapi.

“Janganlah kamu bersikap lemah, dan janganlah pula kamu bersedih hati, padahal kamulah orang-orang yg paling tinggi darjatnya, jika kamu orang-orang yg beriman.”
- Surah Ali-Imran ayat 139

12 comments:

  1. bila sy lihat keseriusan bro mengemaskini blog ni, sy mmg dpt bygkan betapa kuatnya semangat bro utk menerima ujian ini. sy tahu bro mmg masih mencari kekuatan dan ketenangan melalui usaha ini. sy mmg sedih dan rasa nak menangis bila membaca kisah2 bro dan rakan-rakan senasib krn menerima takdir ini. maafkan sy sbb panggil menggunakan nama 'bro'. sy rasa mcm segan nak panggil 'abang'. sy berumur 30 tahun. sy rasa bro pun guru juga kan?

    dr dulu sy mmg suka membaca byk informasi mengenai HIV dan AIDS. sy mmg amat memahami ttg sindrom ini. sy selalu menonton video 3D di dalam youtube melihat bagaimana virus HIV menyerang sel CD4 dan seumpamanya.

    dulu ada blog seorang penghidap HIV yg sy kerap lawati. blognya bertajuk 'akulah lelaki itu'. tp blog tu dah takda. mungkin dia tidak berminat lg menulis ttg 'penyakit'nya.

    zaman sekolah dulu, kita sering dimomokkan dengan virus HIV dan AIDS melalui media dan drama tempatan. sy mmg takut dengan 'penyakit' ini. bila ada tanda-tanda yg semacam 'penyakit' tersebut, sy macam risau walaupun sy tak menghidap dan tak pernah melakukan apa-apa yg menyebabkan sy boleh menghidapnya.

    masa bujang, rumah sewa sy pernah dimasuki perompak. ada perompak yg bodoh tak tahu pegang pisau dgn betul telah melukai tangannya sendiri. paling sy sakit hati, bila dia mencuit hidung sy dengan darahnya. sy mmg takut dan selepas dia pergi, sy terus ke tandas membasuh hidung dgn sabun berkali-kali. sebelum berkahwin, sy dikehendaki melalui ujian HIV, alhamdullillah, sy tak dijangkiti 'penyakit' itu.

    sy mmg risau kalau mengunting rambut, takut-takut pisau cukur yg digunakan tak ditukar. sy benci kalau gunting rambut dikedai melayu sbb mereka mmg tak tukar pisau cukur. lebih baik gunting rambut di kedai gunting rambut india sbb mmg depan-depan mata mereka tukar pisau cukur.

    di sekolah tempat sy mengajar, ada seorang murid perempuan tahun 6 menghidap HIV. sewaktu bertukar ke sekolah tersebut, sy bertanya kpd murid tersebut mengapa wajahnya seperti kena demam campak. murid itu tanpa rasa malu menjawab yg dia menghidap HIV dan bertanya kpd sy mengapa sy tak tahu mengenai hal tersebut. sejak hari tu sy takut utk dekat dgnnya tetapi sy taklah menunjukkan ketakutan sy. sy akan senyum, selamba bertanya ttg kesihatannya. mmg sah dia menghidap HIV sebab sebuah akhbar (metro) pernah memaparkan berita mengenai penyakitnya dan ibunya masih hairan bagaimana anak perempuannya itu boleh mendapat penyakit tersebut. ibunya masih mengaitkannya penyakitnya kerana kecuaian pihak hospital (HSA) tetapi mcm tak membuat apa-apa tindakan.

    mengenai stigma, mmg sukar untuk menghilangkannya walaupun tahu bagaimana virus HIV tersebar. mmg semua org takut bila mendengarnya. ia semacam sukar dihilangkan.

    beberapa minggu membaca kisah yg bro paparkan, sy rasa sedih, dan rasa benci dgn pihak hospital dan doktor cina tu. sy pula yg rasa berdendam dan nak buat sesuatu terhadap mereka-mereka yg tak bertanggungjawab tu. bro masih tak cuba ke dptkan semula fail tersebut?

    sy akan terus melayari blog ini kerana sy pun turut kecewa dgn nasib sy kerana menghidap penyakit misteri (macam sawan) dan lengan sy sering tertanggal dr bahu. kata doktor bahu sy tak dpt diubati lagi dan perlu dibedah utk diikat dgn besi. sy tak berani nak buat semua tu dan terus mcm ni saja kerana sy mampu untuk 'memasukkannya' semula berbanding dulu yg terpaksa ulang-alik ke hospital utk membetulkannya...

    ReplyDelete
  2. kalau bro masih ingat, dulu Dr. Mahathir pernah mengutuk kerajaan kelantan dlm ucapannya dengan berkata 'AIDS terbanyak dikelantan'. Kata-kata tersebut semacam menghina kerajaan negeri tak dpt mengawal tingkah laku rakyat kelantan. tak pun Dr. M menghina rakyat kelantan kerana mmg teruk sampai boleh dpt penyakit tersebut..

    ReplyDelete
  3. Salam. Saya amat kagum dengan sikap positif yang ada pada diri saudara.

    Ujian yang diturunkan kita walaupun berbeza tapi tujuannya adalah sama - ingin menguji sejauhmana kekuatan mental dan jiwa kita.

    Syabas saudara. Keep urself up!

    ReplyDelete
  4. Izinkan saya link blog saudara ke blog istimewa saya.

    ReplyDelete
  5. anonymous,
    t kasih atas doa & sokongan.
    semoga saudara tabah menghadapi ujian Allah.
    teruk juga jenis penyakit cikgu tu ya.
    masing2 ada ujian sendiri.
    moga beroleh syifa'

    sy pjwt awm tpi bukan guru. ala2 guru mungkin juga. :)

    kasihan budak tersebut, lurus dan naif.
    ruam tersebut mungkin terjadi akibat alahan ubat dan tiada kena mengena dgn hiv.
    pembawa hiv dpt hidup spt biasa tanpa apa2 gejala.
    1 lagi hiv bukannya penyakit.
    hiv takkan berjangkit melalui sentuhan, berada berhampiran, bersentuhan dan bergaul dgn pembawa hiv.
    cikgu tak perlu risau memberikan sokongan kpdnya.
    doktor yg merawat kami sentiasa menyentuk kami tanpa glove sbb mereka betul2 clear tentang cara jangkitan. (kecuali utk merawat luka dsbnya)
    ikutkan logic akal, merekalah antara yg paling berisiko krn stiap hari merawat pembawa hiv yg bermacam ragam.

    perompak sapu darah di hidung? mmg tragis tetapi takkan menyebabkan hiv juga selagi kulit kita tidak luka. kalaulah perompak tersebut ada hiv dan hidung cikgu luka pun risikonya minima dgn hanya calitan.

    kelantan paling byk pembawa hiv?
    mmg fakta tetapi begitulah org politik.
    segala mcm perkara akan dipolitikkan termasuk org sakit atau mati.
    kebetulan pula kelantan bersempadan dgn thailand.
    yg lebih utama kesedaran tentang cara mengawal jangkitan perlu dipertingkatkan.

    wallhu a'lam!

    ReplyDelete
  6. Abu Hanifah,
    terima kasih & jazakallah khier..
    semoga kehidupan saudara berbahagia dan dirahmati dunia akhirat

    ReplyDelete
  7. fuh


    as tenggelam dalam dunia berbeza bila baca entry dan komen
    moga Allah berkati dan hidupkan hati2 yang telah disentuh hidayahNya Ameen!

    ReplyDelete
  8. Assalamualaikum... saudara AHP... baru2 ini saya telah membuat ujian HIV... alhamdulillah negatif...

    tetapi saya telah mempunyai tanda2 HPV...

    bagaimana cara saya nak berhubung dengan rakan-rakan senasib? saya perlukan sokongan moral...

    ReplyDelete
  9. anonymous,
    waalaikumussalam
    tanda2 HPV? maksudnya dh diagnos atau cuma agakan?
    kalau cume agak, elok buat diagnosis dulu.
    bru tindakn/ rawatan lanjut yg tepat boleh diambil.
    teruskn bhubung dgn sy pun ok sbg sokongn moral.
    alamat emel sy ada di wall blog
    utk sokongan seterusnya kita boleh bincang kemudian.
    apa2pun mesti bfikiran dan bsikap positif

    ReplyDelete
  10. terima kasih saudara AHP.. saya dah gi klinik... doktor ckp kemungkinan HPV... keputusan ujian darah dalam masa 2 minggu...
    sekarang ni saya demam teruk.... mungkin sebab terlalu risau memikirkan kemungkinan itu...

    ReplyDelete
  11. anonymous,
    sabarlah & jgn bputus asa dgn rahmat Allah.
    kekuatan rohani sgt penting utk membantu kekuatan mental & fizikal.
    stiap masalah ada penyelesaiannya.
    sy doakan anda semoga mampu bertahan memandang ujian Allah secara positif.
    terdapat ramai lagi pesakit2 kronik tetapi mereka tetap survive.
    hidup lawannya mati,
    sihat lawannya sakit,
    itu pasti.
    tetapi utk berjuang atau menyerah adalah pilihan kita

    ReplyDelete

Sila berikan pandangan positif anda dan semoga segala perkongsian maklumat akan mendapat ganjaran daripada Allah SWT.